آتشی در دلم روشن کردی

که تا ابد گرمش بمانی

خا نه ات آباد...

آرام بخواب

تو که باک سوختن من در سر نداری

آری

میدانم خودم صدای قه قه ات را از اعماق دل

حسرت نشینم شنیدم.

به من به زمستان لبخند هایم...

به سراتاسر وجودم خندیدی

خانه ات آبــــــــــــاد.

پ.ن:مادر بزرگم وفتی آه می کشید همش میگفت ای روزگار خونت اباد از بچگی تو گوشم بود اما هیچ وقت عقلم قد نداد که ازش بپرسم تا اینکه چند وقت پیش که بزرگ شدم ازش پرسیدم

 گفت یعنی دستت درد نکنه روزگار با این نونی که تو کاسه ما گذاشتی. لحن گفتنش کنایه بود یعنی من و خونه خراب کردی و خودت...

باز یه سوال بی جواب موند روم نشد بپرسم چرا انقدر شکار بود از روزگار

شاید: ارث پدر ما را...اندوه مادر زاد.

پ.ن2:تنهایی خوبه چون حس نوشتن و بهم میده اما بد هم هست، انگار دارم جون میدم.

تنها نمونید.